lunes, agosto 27, 2007

ESTABA EU REMATANDO AS VACACIONS.....


Pos sí, estaba eu a rematar as vacación cando, movido por unha canción de Luis Guitarra, escribo no Google "desaprender" e atopo unha chea de reflexións moi interesantes para o principio do curso. (lástima co ben que se estaba na miña tumbona azul botando unha sestiña, coa cocacola ó lado e o último modelo de "converses" azuis e sombreiriño vermello :) :) ¡perra vida!

lunes, agosto 20, 2007

Acabamos de celebrar o aniversario da morte de Julius Henry( Groucho Marx)


Vos inclúo unha citas deste tipo xenial. Que o pasedes ben. Atoparedes máis en http://es.wikiquote.org/


* "Claro que lo entiendo. Incluso un niño de cuatro años podría entenderlo. ¡Que me traigan un niño de cuatro años!."
* "Conozco a centenares de maridos que volverían felices al hogar si no hubiera una esposa que les esperara. Quiten a las esposas del matrimonio y no habrá ningún divorcio."

* "Él puede parecer un idiota y actuar como un idiota, pero no se deje usted engañar, es realmente un idiota."
* "El secreto del éxito se encuentra en la sinceridad y la honestidad. Si eres capaz de simular eso, lo tienes hecho."

* "Es una tontería mirar debajo de la cama. Si tu mujer tiene una visita, lo más probable es que la esconda en el armario. Conozco a un hombre que se encontró con tanta gente en el armario que tuvo que divorciarse únicamente para conseguir donde colgar la ropa."
* "Estos son mis principios. Si no le gustan tengo otros."
* "Fuera del perro, el libro es el mejor amigo del hombre. Dentro del perro, quizá esté muy oscuro para leer".

Ou se non ollade estes enlaces da serie " Marxismo de la tendencia de Groucho"http://www.educared.org.ar/tamtam/

sábado, agosto 18, 2007

O concerto de A Roda en Betanzos

Hola, de novo queridos e queridas blogtemporáneas/os.
Xa estamos de novo diante do ordenata para continua-la tarefa de construirmos un espacio para falar da historia contemporánea.

Pero de inicio quero decir algo sobre un dos concertos das festas de Betanzos. Onte 17, á noite, cantaron na praza, diante de San Domingos os do grupo "A Roda". Conste que a min sempre me gustou ese tipo de música. Popular porque é da xente común, da que se canta nos viños do país, nos caneiros, entre amigos... Con toques de calidade na percusión, algún desafine nas voces, en conxunto ben. A capacidade de conectar co público tamén máis que aceptable. Pero........
Para min hai un pero. Entre canción e canción unhas charletas, a modo de sermón, glosa ou ( simplemente) rollete. Neles tratabase de comentar as cancións pero, a miudo caendo en comentarios ridículos. Alabando o chauvinismo francés e sobrepasandoo cun chauvinismo á galega que é como coller o peor deste pais.
Parece ser que se trataba de deixar claro que "Ghalicia" era o mellor do mundo mundial ( son dos que pensa que as cousas boas non precisan operacións de marketing ou propaganda, prestíxianse por sí soas) e isto, que pode ser lexítimo, fíxose caendo no absurdo. Ó pouco de chegar descubrín que os galos cando entran no galiñeiro...galiña que pillan...... e isto é o que fai o auténtico "galo galego" (como se o resto dos galos do mundo non fixeran o mesmo, como se a marca de nacionalidade se aplicara mesmo ó xénero animal).
Resulta que Betanzos está más cerca en kilometros de Lisboa que de Madrid (perogrullada se chama a isto) e por tanto estamos máis perto de Portugal ¡en todolos sentidos!. ( supoño que se refirirá á cultura, formas de ve-la vida...) ó mellor habería que preguntar á xente que lle parece máis perto e que sinte como alleo. A beira mexicana do Rio Grande, por exemplo, ¿está máis perto de España ou de Estados Unidos?
Tamén aprendín que se Elvis levantara a cabeza renunciaría ó trono de rey do rock&roll polo de rey da pandeirada galega (meu Deus, como nos gusta mirar para o embigo como se fora o centro do universo mundo).
E xa para rematar anúnciase coma un himno "extraoficial" das festas galegas o que dí no estribillo, "Eu traio unha borracheira de viño, que auga no bebo...." e á hora de da-lo tradicional "¡Hei!" ó "conductor" da festa rodeira dalle por decir que foi moi floxo como o que dan en "Maiami" ( referencia evidente a Julio Iglesias) e que ise non é o "¡Hei! galego". En fin que non só no xénero animal senón nas interxeccións cabe a distinción nacional.
Como ben sabedes eu non son galego. Non podo renunciar ó que son da mesma maneira que os galegos non deben renunciar ó que son. Pero se ser galego resúmese nisto non paga a pena. Prefiro apaga-la música de "A Roda" e prender outra canción. O de menos que sexa en inglés, o de máis o que dí: "Imagine there´s no country".

viernes, julio 27, 2007

VOUUUUU PARA O MEU POBOOOOOOOOOOOOO



Non creo que este ano teña a sorte do ano pasado... que volei nun parapente, como vedes sobre as peñas do meu pobo. Pero de seguro que as vou percorrer, se non por riba por baixo: andando, en bici, ou co todo terreo do meu irmán.
En fin, agora si que vou a territorio pre-informático e difícilmente poderei actualizar. Pero.......... voltareiiiiiii.
Bo verán a todos/as de Julián
Seguen activos os novos blogs de dúas colaboradoras estelares e chicas blogtemporáneas ¡ anímovos a visitalos! ( elas fan mellor ca min o labor de animar a leer cosas interasantes ou ver pelis que pagan a pena).
1. O de "Angie" que leva por título "A realidade supera a ficción?"
2. O de "Lucy in the sky with Diamons" ( noutros momentos deste blog alcumada como "Lucy Silbarrategui") co longo título "En nuestros locos intentos, renunciamos a lo que somos por lo que esperamos ser"(uffff)
O dito, bo verán

jueves, julio 26, 2007

ME IN LONDON

Pasei uns días coa miña xente en Londres. Resumo rápido: moi caro, horrible comida. Saio coa impresión de ter estado nunha grande cidade que non me deixou ver ó pais onde se atopa. Pero a experiencia pagou a pena xa contarei algunhas cousas de aquí en adiante.
Na foto que colgo falta o peque, Pablo, que evidently foi o photographer. Nos chegamos a hyde Park Corner, escoitamos ós speakers e vemos que, na herba, había unhas hamacas tentadoras postas a propósito. ¡A por elas! Cando levabamos un tempo ven un paisano a cobrar... E nos chapureanding pitinglish a dicirlle que non sabíamos que había que pagar e que se acaso nos marchabamos xa mesmo... : "We think it was free" ó que nos resposta: "In London?" Foi a frase da viaxe. Finalmente debimos darlle pena e deixounos marchar co corpo recuperado e un sorriso pola resposta e bo rollo do señor.

jueves, julio 19, 2007

vota polo fin das execucións a menores e das lapidacións

Pica na imaxe para chegar á páxina de Amnistía internacional e, se podes, pasa a inciativa ós teus amigos/as.

miércoles, julio 18, 2007

The man who sold the world

Esta maravilla de canción es originalmente una creación del camaleónico David Bowie. En cualquier caso os pongo otras versiones: la que quizá conozcais mas, de Nirvana y una de una cantante escocesa, Lulú, usada e una serie "Dr. Who", y para rematar un directo un punto 'folkie' de Thomas Brun ( ni idea de quien es) ¿Cuál os gusta más?
Otra cosa. ¿alguien aventura una interpretación del texto? Según algunos, Bowie cuenta una historia en que el Bowie mayor se encuentra con un Bowie más joven La canción refleja como que el Bowie joven no esta feliz con el Bowie de viejo, y el final queda abierto, como que al verse de viejo, empieza una búsqueda para saber que fue lo que le causo el vació como para venderse en algún punto de su vida, y tratar de evitar ese final. ( lo dejo a vuestra interpreteision)
1º Bowie

2º Nirvana

3º Lulu

4º Thomas Brun

viernes, julio 13, 2007

De Manolo García, "Sin que sepas de mí"


Cada vez me convenzo más de que algunas canciones actuales pueden codearse con la gran poesía. ( ¡Ya lo dijo Fito en uno de sus temas "oir canciones, la mejor literatura! XDD) Como muestra basta un botón y por eso os pongo esta letra de Manolo García(ex-Los Burros y ex-ElÚltimodelaFila) ¡qué os guste!

Album: Nunca el Tiempo es Perdido
Canción: Sin que sepas de mí

No puedo obligarte a que me quieras.
Sabe Dios que no puedo dejar de quererte.
La espina del dolor rasga mi pecho.
Sé que no te alejará la niebla de los días.
No hay un solo motivo por el que quiera olvidarte.
Seré, sin molestarte, sin que sepas de mí,
gozne que hará girar la puerta de tu sueño.
Sé que no me olvidarás.
Sé que no te olvidaré en la niebla de los días.
Seré, sin que sepas de mí.
Seré lo que yo quiera ser.
El deseo en los besos que des.
Seré lo que tú quieras ser.
Seré. Sin que sepas de mí.
El guante que cubra tu mano,
la mano que arañe tu espalda,
alfanje a tu cuerpo ceñido,
seré en tus labios su fina curva.
A tu hoguera de pavesas llego y soy bien recibido.
Bebe y llénate la copa que te ofrezco siendo otro.
No te guardo rencor porque hayas abandonado.
Sé que no te alejarás. Sé que no te alejarás.
vives tras tu muralla.
Seré, sin que sepas de mí.
Seré lo que yo quiera ser.
El deseo en los besos que des.
Seré lo que tú quieras ser.
Seré. Sin que sepas de mí.
El guante que cubra tu mano,
la mano que arañe tu espalda,
alfanje a tu cuerpo ceñido,
seré en tus labios su fina curva.
Seré trino irisado de jade,
nazarí, palabra de poeta,
alfanje bruñido en siglos,
blanco de lirios. Aljibe y agua.

domingo, julio 08, 2007

Memorias de Adriano de M. Yourcenar


Aquí tedes un texto precioso sobre o amor, de Marguerite Yourcenar en "Memorias de Adriano". Un dos libros que me gusta reler de cando en vez e sempre atopo suxerencias interesantes. Agardo que vos goste ( é un chisco longo o fragmento pero paga a pena ler ata o final... perezosooooo/aaaaaaaas XD)


"Reconozco que la razón se confunde frente al prodigio del amor, frente a esa extraña obsesión por la cual la carne, que tan poco nos preocupa cuando compone nuestro propio cuerpo, y que sólo nos mueve a lavarla, a alimentarla y llegado el caso, a evitar que sufra, puede llegar a inspirarnos un deseo tan apasionado de caricias, simplemente porque está animada por una individualidad diferente de la nuestra y porque presenta ciertos lineamientos de belleza sobre los cuales, por lo demás, los mejores jueces no se han puesto de acuerdo. Aquí la lógica humana se queda corta, como en las revelaciones de los Misterios. Y no se ha engañado la tradición popular que siempre vio en el amor una forma de iniciación, uno de los puntos de contacto de lo secreto y lo sagrado. La experiencia sensual se asemeja además de los Misterios en que la primera aproximación produce en el no iniciado el efecto de un rito más o menos aterrador, escandalosamente alejado de las funciones familiares del sueño, del beber y del comer, objeto de bromas, de vergüenza o de terror. Al igual que la danza de las ménades o el delirio de los coribantes, nuestro amor nos arrastra a un universo diferente, donde en otros momentos nos está vedado penetrar, y donde cesamos de orientarnos tan pronto el ardor se apaga o el goce se disuelve. Clavado en el cuerpo querido como un crucificado a su cruz, he aprendido algunos secretos de la vida que se embotan ya en mi recuerdo, sometidos a la misma ley que quiere que el convaleciente, una vez curado, cese de reconocerse en las misteriosas verdades de su mal, que el prisionero liberado olvide la tortura, o el vencedor ya sobrio la gloria.
He soñado a veces con elaborar un sistema de conocimiento humano basado en el erótico, una teoría del contacto en la cual el misterio y la dignidad del prójimo consistirían precisamente en ofrecer al Yo el punto de apoyo de ese otro mundo. En una filosofía semejante, la voluptuosidad sería una forma más completa, pero también más especializada, de este acercamiento al Otro, una técnica al servicio del conocimiento de aquello que no es uno mismo. Aun en los encuentros menos sensuales, la emoción nace o se alcanza por el contacto: la mano un tanto repugnante de esa vieja que me presenta un petitorio, la frente húmeda de mi padre agonizante, la llaga de un herido que curamos. Las relaciones más intelectuales o más neutras se operan asimismo a través de este sistema de señales del cuerpo: la mirada súbitamente comprensiva del tribuno al cual explicamos una maniobra antes de la batalla, el saludo impersonal de un subalterno a quien nuestro paso fija en una actitud de obediencia, la ojeada amistosa del esclavo cuando le doy las gracias por traerme una bandeja, o el mohín apreciativo de un viejo amigo frente al camafeo griego que le ofrecemos.

miércoles, julio 04, 2007

RITOS DE RESISTENCIA. Luísa Villalta



RITOS DE RESISTENCIA

Isto é poesia, un ruido provocado.
Non ornamento, arabesco para as pontas dos dedos:
inecesários encaixes para a alma dormir ou sentir
a levedeza da onda cando apenas chega a romper.
Provocación de boca con fame, isto.
E a fame adormece ou reclama.
Fronte á rutina, o rito da palabra tensa a pel
do mundo: un tambor que desperta.
A pel estremece-se
porque recoñece a morte que baila fóra da tumba.
Isto é tamén unha muller que resiste.
Luísa Villalta




Tiven a honra de ser compañeiro de Luísa Villalta no Instituto de Sada, tráxicamente falecida hai tres anos. Dela conservo moitos recordos, conversas, seus libros e neles este poema que agora vos ofrezo onde reflexiona sobre o papel da poesía ou, máis amplamente, da palabra.
Recoñezo que me conmove o verso que dí "Fronte á rutina o rito da palabra tensa a pel do mundo". Debe ser que nel me recoñezo en boa medida ( polo menos nas intencións) como docente que pretende que súas clases poñan en tensión ós meus/miñas alumnos/as . Fronte á rutina e ó adormecemento, a tensión, a resistencia, o estremecemento e unha chamada a non "deixerse durmir", unha chamada á vida.

viernes, junio 29, 2007

LIBERDADE. Fernando Pessoa


Ai que prazer
Nâo cumprir un dever,
Ter um libro para ler
E nâo o fazer!
Ler é maçada,
Estudar é nada.
O sol doira
Sem literatura
O rio corre, bem ou mal,
Sem ediçâo original.
E a brisa, essa,
de tâo naturalmente matinal
Como tem tempo nâo tem presa...
Livros sâo papéis pintados com tinta.
Estudar é uma coisa em que está indistinta
A distinçâo entre nada e coisa nenhuma.
Quanto é melhor, quando há bruma,
Esperar por D. Sebastiâo,
Quer veña ou nâo!
Grande é a poesía, a bondade e as danças..
Mas o melhor do mundo son as crianças,
Flores, música, o luar, e o sol, que peca
Só quando, em vez de criar, seca.
O mais do que isto
É Jesus Cristo,
Que nâo sabía nada de finanças
Nem consta que tivesse biblioteca...
Para escoitalo na lingua orixinal pica neste enlace

lunes, junio 25, 2007

¡NO VERÁN BOAS LECTURAS!

"O tempo de ler, coma o tempo de amar, dilatan o tempo de vivir. Se tivesemos que enfocar o amor desde o punto de vista do noso horario, ¿Quen se arriscaría a namorarse? ¿Quen ten tempo de estar namoriscado? ¿Pero quen viu nunca un namorado que non tivese tempo para amar?Eu nunca tiven tempo de ler, pero, xamais, cousa ningunha puido impedir que rematase unha novela que me gustaba.A lectura non forma parte da organización do tempo social; é, coma o amor, unha maneira de ser.A cuestión non consiste en saber se teño tempo de ler ou non (tempo que, por outro lado, ninguén me pode dar) senón se eu me permito ou non, a felicidade de ser lector." (D. Pennac, "Como unha novela")

sábado, junio 23, 2007

PREMIO AL MEJOR ORGANIZADOR ONLINE XD Y AL MEJOR PROFESOR


Si hay premio para los participantes tendrá que haber premio para el organizador no??
XD

Premio al organizador y mejor profesor de este año para: Julián Ferrer

-Por saber conectar con el alumnado
-Por entender que una clase no es sólo explicar y examinar
-Por interesarse sobre lo que hace mal para mejorar
-Por llevarnos de excursión
-Por valorar no sólo un examen, sino nuestro trabajo diario
-Por acordarse de nosotros fuera de las puertas del colegio
-Por tener sentido del humor
-Por darte cuenta de que la historia es el motor de las artes y por tanto,por habernos puesto películas (doctor zhivago p.ej jaja).por haber leído fragmentos de libros , canciones etc y haber hecho de la historia una asignatura interesante

Por todo esto te mereces el premio al mejor profesor!!!
si nos das para el año esperemos que no te arrebaten el puesto!

viernes, junio 22, 2007

TRES GAÑADORAS DO PREMIO: "CHICASBLOGTEMPORÁNEAS"


Logo de repasa-los arquivos (tampouco fixo falta moito) hai tres persoas que merecen levar o alcume de chicasblogtemporaneas. Un recoñecemento e un premio para tres chicas que usaron o blog e mesmo pelexaron por él ( o que lles agradezo de veras). Supoño que todo o mundo as recoñece.
Pensei que o mellor para ensinar como son aos que non as coñecen, era amosa-las súas miradas porque o traballo dun blog é poñer en común a nosa mirada sobre as cousas. Porque nos ollos e nas miradas hai tantas cousas de nos que paga a pena reparar nas olladas dos/as que nos rodean. Así que aquí quedan as súas miradas nesta imaxe. ¿a que agora as coñecedes mellor?

Por suposto que hai máis xente , Cristina, Uxía, Diego, Sabela, María Zarate, Noelia, Raquel... e supoño que outros que entraron pero non quiseron deixar seus nomes. A todos gracias por colaborar nesta experiencia de "chicos/as blogtemporáneos". Todos e todas nos deixaron as súas miradas e agardamos que o sigan facendo.

martes, junio 19, 2007

Traballo de última hora de sabela cp

Na krpta de traballos atoparedes un traballo de última hora de Sabela. Na súa liña, seria e rigorosa, moi interesante. Neste caso sobre un personaxe controvertido Stalin.
Moi interesante completar co poguerpointtttttttttttt que fixo María sobre Animal Farm e está colgado na krpeta con data de 9 de maio.

domingo, junio 17, 2007

PARA O EXAMEN FINAL DE 1º bac "E"

EN "ACTUALIDADE A AULA" LISTADO DE PERSOAS QUE TEÑEN QUE FACER EXAMEN O MERCORES DE UNHA AVALIACIÓN OU DE TODOD O CURSO

sábado, junio 16, 2007

LISTADO 1º bac "D"

Na "actualidade da aula" atoparede-la lista dos alumnos/as que tedes que facer o mércores un examen de todo ou parte do curso. De todos xeitos vémonos o luns.

Os /a que non aparecen na lista é sinal de que xa teñen aprobada a materia (noraboa) O luns poderemos ver exames e todo iso. As notas finais quedan ata a avaliación.
Julián. "Er profe"

jueves, junio 14, 2007

¡BOB DYLAN, PRÍNCIPE DE ASTURIAS!

Quen o ía dicir! En fin unha pequena homenaxe a este monstruo ( non é que me guste a súa voz pero sí o que dí) cunha canción pouco coñecida: Jokerman.
Atoparedea no "3illoparaes3a2"